روزهایی که نمی آیند تصویر روشنی است از

                                                            دچار!

هیچ اتفاقی مرا نمی ترساند

ارزشها از اندازه ی ترس بزرگترند

اینگونه چراغهای قرمز هویت خود را از دست می دهند

و تابوتهای سوخته

                       مرگ را

در خیابانی که مردن کار هر کسی نیست

فرضها همیشه به خلافشان می رسند

آدمها به کوه

و تغییری که مسدود می شود

سعی ها نتیجه ی منطقی دردند

بی آنکه کسی به تاثیرشان فکر کند

به زمین

           که دور سرش بچرخدو خاک ببارد

در گورستانی بیدار با سنگفرشی به اندازه ی قد من

و درختهایی که می ترسند از سبز شدن

اشتیاقی لزج شبیه مرگ ایستاده است

پشت خوابهای ندیده

                           برف برف.