آوارگی روی سقف

با دودکشی بلند

سالی که رنگ برف را کسی ندید

و غربت حس عجیبی شد

                               که تخته چوبهای خانه به ریشمان خندیدند

کسی هیچ کجای دنیا نشسته است

                                        چهار زانو

و انگشت اشاره اش توی تمام دنیا

گاهی وقتها حقیقت قویتر از منطق است

برف غربت شومینه

توی آجرهای تکیه داده به هم

و آتشی آغشته به بوی سیمان!

□ □ □

همیشه کمی دیر به خانه رسیده ام

کمی دیرتر از آنکه کسی نگرانیش را پنهان کند

و به فعلهای منتظر جوابهای ناشیانه ندهد

دودکشمان سیاه کرده است روزگار همسایه را

بام ما را کلاغها

دیر کرده ام و چشمهای من غار می شود

                                                توی هیچ کجای دنیا

هیچ کس نمی داند...