بیچارگی انگشت اشاره ای است که رو به تو خواب رفته

وخواب می بیند پشت او ایستاده است

زنی با انگشتی در حلقه ای ممنوع

با چرخشی چند ساله

که جفتش سالهای آینده را صلح کرده است

                                                تا شکستگی پیشانیش

و خیابانی که به چراغ دهن کجی کند

خیابان جهان کوچکی است

با علایمی بزرگ

ودرک ساده ی کود کی از سیمهای سیاه برق

دو لول تفنگی مخدوش

که آتشش زندگی زن را تقسیم می کند

نیمی را جنگ می برد،کم

                              کم کم بزرگ می شود نیم

این تقسیم عادلانه ای نیست

تو دراین جهان باشی

                           ومن در به در دری سفید!