صلیب نگاه

sadyou — Sat, 22 Aug 2009 12:13:42 GMT

این وبلاگ تعطیل می باشد.

آدرس وبلاگ جدید:

http://masoomehyousefi.blogspot.com

sadyou — Thu, 16 Apr 2009 13:16:37 GMT

تمام روز خوابم را پاک می کنم

بیداری از ابهام دست بر نمی دارد

تو از سرم

سر و صدایی که بیدار می شوی

با مردمی که بلند بلند

راه می روند

این جمعیتی است درون من

با افکار متفاوت

ادعا می کنند بوسیده اند

ادعایی روشن

در اتاقی خاموش

گاه سکسکه ای مردم را بیدار می کند

با چهره هایی درهم

گاه خواب می روم در سکسکه ای

و می پرد

رنگ صورتی که داشته ام

و می پرد

روی صورتی که داشته ای

لبهایی خاموش

بر چهره ای روشن.

sadyou — Thu, 01 Jan 2009 10:29:03 GMT

سیاه و سفید

موهایم را کوتاه می کنم

دارایی ام پیراهنی است بلند

زمستانی که انگشتهایم را خواب می کند

بی نیاز اشاره ای دور

شبیه برقی که این روزها می رود

به شکل تازه ای از خودم دست می کشم

محوری از رویدادهای نیامده

عنصری است تلف شده و خوشبخت

دندانی که روزنامه را می جود

و حادثه به شکل درونی خود دست می دهد

دستم را پیش می برد

قدمهایی که کوتاه می شود

اینگونه غلبه می کنم به تاریکی

و روشنایی نور طبیعی اشیاء است

هوایی که درونم جمع می شود

حبابی که درونش جا می شوم

با قاطعیت موهایی بلندتر از دیروز

لکنتی که دست به سرم می کند

از همیشه آرامتر

به شکل سایه ای زیر برف.

sadyou — Sat, 12 Jul 2008 06:51:03 GMT

آفتابی که در پنجره ام خوابیده

سایه دستی است که از مرد بودنش

                                       می ترسد

فاصله ای که از مرد بودنم

                              می ترسم

از شغالی که روی دستم باد کرده ،

هوا را کم

پیشترها زنی بوده ام با استخوانهای باریک

و گله ای کور

تصویری از سقوطی سرد!

سایه ای که روی دستهایت خوابیده منم

انعکاس آفتابی که پرده را خاک می کند

انتشار خاک در فضایی نامحدود

سرزمینی که از سرفه هایش مرد می شود

و جارو جای پرچم زندگیمان را

                                   به باد می دهد

حاشیه هایی است بزرگتر از تصویر

شبیه رهگذری توی عکس

وتصاویری بزرگتر از حاشیه

شبیه مردی که چشم از رهگذر برنمی دارد

تو از من

من از او

او در فاصله ی شمارش معکوس گم شده است

میان انبوهی از خاک

شهر از فضای خالی رنج می برد

مردم فضای خالیشان را کنار هم فراموش می کنند

تو،من را

من،او را

او روی دستهای خوابیده ام گزارشی است اشتباه

سقوطی که از متن بیرون می زند

توی شهر راه می افتد

رفتگری می شود با

                        جاروی بلند.

sadyou — Sat, 08 Mar 2008 12:58:03 GMT

لغزشها شادمانی بزرگند

پاشنه های بلندی که با مهارتی عجیب می چرخند

می چرخند و تمام قد کسی به شیارهایی افتاده نگاه می کند

به من ، که افتاده ام از لغزشهای پی در پی

پیرتر
در موقعیت های فرضی گذشته

کمی وسیع تر از تصورم

تصور خواب آوری در جریان

جریان خواب تصوری کوچک

مویرگهای خونی قیام کرده اند

یک مشت توی صورتم

شرم خوابیدن روی بالشی دست نخورده

روی دستی رو نشده

خطوط مبهمی که سرنوشتم را گیج کرده اند

سرم گیج می رود

سقف بهانه ی بلندی که ایستاده ام

با کفشهایی که پاهایم گم شده است

با پاهایی که گم شده ام.

sadyou — Thu, 15 Nov 2007 09:00:03 GMT

بیچارگی انگشت اشاره ای است که رو به تو خواب رفته

وخواب می بیند پشت او ایستاده است

زنی با انگشتی در حلقه ای ممنوع

با چرخشی چند ساله

که جفتش سالهای آینده را صلح کرده است

تا شکستگی پیشانیش

و خیابانی که به چراغ دهن کجی کند

خیابان جهان کوچکی است

با علایمی بزرگ

ودرک ساده ی کود کی از سیمهای سیاه برق

دو لول تفنگی مخدوش

که آتشش زندگی زن را تقسیم می کند

نیمی را جنگ می برد،کم

کم کم بزرگ می شود نیم

این تقسیم عادلانه ای نیست

تو دراین جهان باشی

ومن در به در دری سفید!

sadyou — Fri, 06 Jul 2007 18:35:03 GMT

پرده های کشیده رو ی صورتم سرخ می شود

رد انگشتان کسی که دیروزش توی اتاق

لو رفته است

دمپایی های نپوشیده گواه پا برهنه گیم

همین جا ایستاده ام

وحسادت می کنم به جفت بشقابهای رو ی میز

به کسی که از موهای من بلندتر

دستی که شانه ام شد

و خطوط نا هموار پیشانیم را پذیرفت

پذیرش منطقی با گامهای بلند

تا خوابهای کوتاه

که لحظه لحظه می پرد

شبیه درماندگی فرش زیر پایه های صندلی

اتاق از اضطراب دستهای من

خیس

مادرم که بی مقدمه پیر می شود

توی دستهای من مضطرب

دمپایی ها برای رفتنم آماده نیست.

sadyou — Thu, 19 Apr 2007 07:24:41 GMT

راه نمی آید با دستهای من

تا پای برهنه اش را روی کشف تاز ه ای از سپیدی بچسباند

و فکر کند به سیگاری که لای انگشتهایم نبوده است

به من که به فکرهای او دامن می زنم

با چینهای درشت!

وآفتابی که پشت سرش داغ می شود

تیر چراغ خسته از سنگینی کلاغها

شقیقه ام را نشانه گرفته

برق از سر عابری که پشت چراغ ایستاده می پرد

عابری که عبور ممنوع را تجربه کرده

و می داند ماهی را هر وقت از آب بگیری

می میرد

می میرم برای صبحانه ای سرد

برای کسی که حمل می کند کشف تازه اش را توی فنجان من

وجمعیتی که بیرون زده است

زنهای جوان بارهای خود را انداخته اند

زمین هوای مرا دارد

خفه ام می کند

پیش از آنکه شانه موهایم را به خاک سیاه بنشاند

سیاهی رد رفتنش

دور چشمهای من

دور میدانهای بزرگ شهر.

sadyou — Mon, 12 Mar 2007 23:01:29 GMT

همین که رنج می کشم پیشامد خوبی است

دردها در اوجشان به لذت می رسند

ولذت کلمه ای نیست که درد را بفهمد

زندگی من توی همین دردها شکل می گیرد

به شیوه ی خودش

چند مبل کهنه و در و

دیواری که به مهتابی های خانه عشق می ورزد

و اهمیتی نمی دهد به فرق نور با نور

چون تو را در همه ی نورها تجربه کرده

من در سایه ی او

خاموش

ایستاده ام

و سعی می کنم وقت فکر کردن به تو درد گوشه ی ناخنم را تحریک کنم

و بعد شبیه یک تولد احمقانه جشن بگیرم

به خودم بد و بی راه بروم

برگردم ٬ لنگ لنگان

لنگر بیندازم توی فکرهای تو

سیاه و سفید

رنگ موی من و روی تو

روی زمین خدا پا بکوبم

هر چند پا در هوا مانده ام

و بندهای کتانی ام

با چرخشی عجیب

ارتفاع را تاب می دهد!

شخص سومی پشت دیوار ایستاده است

با سیگارهای دور و برش

روشن

زمانی که فاصله نشسته است گوشه ی ناخنم

تا آبها از آسیاب عاصی تر شوند

گره ی روسریم آبی تر

تنگ تر

تُنگ ماهی قرمز٬ تر

همه ی دردهای جهان را رنج تر

لای موهایم انداخته ام پشت گوش.

sadyou — Wed, 13 Dec 2006 22:16:03 GMT

آوارگی روی سقف

با دودکشی بلند

سالی که رنگ برف را کسی ندید

و غربت حس عجیبی شد

که تخته چوبهای خانه به ریشمان خندیدند

کسی هیچ کجای دنیا نشسته است

چهار زانو

و انگشت اشاره اش توی تمام دنیا

گاهی وقتها حقیقت قویتر از منطق است

برف غربت شومینه

توی آجرهای تکیه داده به هم

و آتشی آغشته به بوی سیمان!

□ □ □

همیشه کمی دیر به خانه رسیده ام

کمی دیرتر از آنکه کسی نگرانیش را پنهان کند

و به فعلهای منتظر جوابهای ناشیانه ندهد

دودکشمان سیاه کرده است روزگار همسایه را

بام ما را کلاغها

دیر کرده ام و چشمهای من غار می شود

توی هیچ کجای دنیا

هیچ کس نمی داند...